هارنس ایمنی

هارنس ایمنی نوعی تجهیزات حفاظتی است که برای محافظت از کاربر در برابر آسیب یا مرگ ناشی از سقوط طراحی شده است. هارنس، که جزء اصلی سیستم‌های مهار سقوط است، معمولاً از رشته‌های طناب، کابل‌های سیمی بافته شده، یا نوارهای مصنوعی ساخته می‌شود. این هارنس به طور محکم به یک جسم ثابت متصل می‌شود، که می‌تواند مستقیماً با یک دستگاه قفل‌کننده یا به طور غیرمستقیم از طریق طناب، کابل، یا نوار و یک یا چند دستگاه قفل‌کننده باشد. برخی از هارنس‌ها با لنیاردهای جذب‌کننده شوک ترکیب می‌شوند که برای تنظیم سرعت کاهش شتاب و جلوگیری از آسیب‌های جدی ناشی از نیروهای G در هنگام رسیدن به انتهای طناب استفاده می‌شود.

استفاده از هارنس در ورزش‌ها که مکانیزم مهار متفاوتی دارند، ارتباطی ندارد. اگرچه هارنس ایمنی و هارنس‌های کوهنوردی یا سنگ‌نوردی ویژگی‌های مشابهی دارند، این دو نباید با هم اشتباه گرفته شوند. همچنین، هارنس‌های ویژه‌ای برای نجات یا جابجایی حیوانات، مانند انتقال از یک اسکله به یک کشتی، ساخته می‌شود.

هارنس‌های ایمنی دارای مهارهایی هستند که از سقوط کاربر از ارتفاع جلوگیری می‌کنند. با استفاده از این هارنس، خطر آسیب ناشی از سقوط به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد. هارنس به کاربر این امکان را می‌دهد که به یک جسم ثابت متصل شود و از برخورد به زمین در صورت سقوط احتمالی جلوگیری کند. سقوط از ارتفاعات بالا یکی از شایع‌ترین علل آسیب‌ها در محیط‌های کاری است، بنابراین بسیار مهم است که هنگام کار در ارتفاع به درستی مجهز شوید.

پیش از آنکه OSHA (اداره ایمنی و بهداشت شغلی) استفاده از هارنس‌های ایمنی را الزامی کند، کارگران از کمربندهای بدن برای اتصال به سیستم‌های حفاظتی سقوط استفاده می‌کردند. این کمربندها دور کمر بسته می‌شد و نیروی وارد شده به ناحیه شکم تمرکز می‌یافت که غالباً باعث آسیب‌های جدی می‌شد.

اجرای این الزامات توسط OSHA به طور قابل توجهی تعداد تلفات ناشی از سقوط و آسیب‌های ناشی از کمربندهای قدیمی را کاهش داد. هارنس‌های ایمنی در هنگام کار در ارتفاعات برای جلوگیری از آسیب‌های جدی یا مرگ بسیار ضروری هستند و الزام OSHA در استفاده از آنها اهمیت این تجهیزات حفاظتی را به همه فهماند.

طبقه‌بندی‌ها هارنس ها

سیستم‌های حفاظتی در برابر سقوط به چهار دسته تقسیم می‌شوند:

• دسته ۱: کمربندهای بدنی با حلقه D تکی یا دوتایی، که برای محدود کردن حرکت فرد در موقعیت‌های کاری خطرناک، جلوگیری از سقوط یا توقف کامل آن در فاصله‌ای کمتر از ۹۰ سانتی‌متر طراحی شده‌اند (OSHA).
• دسته ۲: هارنس‌های سینه، که تنها در معرض خطرات سقوط محدود استفاده می‌شوند (شامل عدم سقوط عمودی آزاد) یا برای بازیابی افراد، نظیر از یک مخزن یا دلو.
• دسته ۳: هارنس‌های فول بادی، که برای مهار شدیدترین سقوط‌های آزاد طراحی شده‌اند.
• دسته ۴: کمربندهای تعلیق، که به عنوان پشتیبانی مستقل برای معلق نگه داشتن کارگر استفاده می‌شوند، مانند صندلی‌های دریانوردی یا هارنس‌های بالا بردن یا پایین آوردن.

انواع دیگر

سایر انواع هارنس‌های ایمنی شامل کمربندهای ایمنی و صندلی‌های ایمنی کودک در خودروها هستند که به مسافران کمک می‌کنند تا در خودرو احساس امنیت بیشتری داشته باشند. همچنین، مهارهای شانه‌ای که عمدتاً در رولرکاسترهای پارک‌های تفریحی استفاده می‌شوند، صندلی‌هایی با هارنس بدنی کامل مشابه هارنس‌های استفاده شده توسط خلبانان جنگنده و رانندگان مسابقه، و هارنس‌های غواصی که در غواصی با تأمین هوای سطح توسط غواصان حرفه‌ای استفاده می‌شوند.

هارنس‌های توقف سقوط

هارنس‌های توقف سقوط تجهیزاتی هستند که به‌طور ایمن مانع از ادامه سقوط فردی می‌شوند که در حال افتادن است.

به‌عنوان مثال، یک تمیزکننده پنجره که در ارتفاعات بالا در ساختمان‌ها مشغول به کار است، باید از هارنس استفاده کند تا در صورت لغزش، از سقوط به طبقات پایین جلوگیری نماید. این نوع هارنس یکی از رایج‌ترین انواع هارنس‌های ایمنی است. اعضای تیم پرواز تئاتر نیز به هارنس نیاز دارند، زیرا در ارتفاع بالای صحنه تئاتر کار می‌کنند و باید در صورت لغزش، ایمنی خود را حفظ نمایند. کارگران ساختمانی ممکن است به هارنس نیاز داشته باشند، چرا که ممکن است در طبقات بالاتر مشغول به کار شوند و بدون هارنس، سقوط از ارتفاع به زمین می‌تواند موجب آسیب‌های جدی شود. اپراتورهای جرثقیل در ارتفاعاتی کار می‌کنند که در صورت سقوط، احتمال آسیب شدید یا مرگ وجود دارد، بنابراین به هارنس نیاز دارند تا ایمنی خود را در حین کار تأمین کنند. همچنین، تعمیرکاران خطوط برق که باید از خطوط فشار قوی بالا بروند، نیاز دارند که به‌طور محکم به محل خود متصل شوند تا بدون حرکت اضافی به تعمیرات ادامه دهند. هارنس‌ها همچنین در هنگام بادبانی استفاده می‌شوند تا از پرتاب خدمه به دریا در شرایط نامساعد جوی جلوگیری کنند.

صعود

هارنس صعود وسیله‌ای است که به صعودکننده امکان دسترسی به ایمنی طناب را می‌دهد.

صخره‌نوردان از هارنس‌ها برای «بلِی» یکدیگر استفاده می‌کنند؛ این بدان معناست که آن‌ها با استفاده از طناب به یکدیگر متصل می‌شوند تا در صورت سقوط صعودکننده، با طناب او را نگه دارند و از سقوط کامل به زمین جلوگیری کنند.

راهنمایی یا پشتیبانی

هارنس «جک استی» یک خط محکم است که بین دو نقطه برای راهنمایی یا پشتیبانی استفاده می‌شود.

پرش با چتر باندی به هارنس نیاز دارد تا فرد بتواند به سمت بالا پرش کند؛ بدون هارنس، جلوگیری از سقوط کامل پرشگر به زمین ممکن نخواهد بود. در ورزش‌های موتوری، هارنس‌ها راننده را در هنگام تصادف به‌طور محکم نگه می‌دارند، که این امر به راننده فرصت بیشتری می‌دهد تا بدون آسیب از خودرو خارج شود.

غواصی

هارنس طناب، یک طناب است که غواص را به یک همراه، معمولاً در سطح آب، متصل می‌کند.

غواصان حرفه‌ای از هارنس ایمنی برای نزدیک نگه‌داشتن خود به چیزی که در زیر آب بر روی آن کار می‌کنند، استفاده می‌کنند. بدون هارنس، جریان‌های آب ممکن است آن‌ها را از محل کارشان دور کند.

برای اطمینان از این‌که هارنس ایمنی هنگام استفاده دچار نقص نمی‌شود، کاربر باید پیش از اعتماد به این تجهیزات، موارد خاصی را بررسی کند. اصلی‌ترین مشکل احتمالی، ساییدگی ناشی از استفاده‌های پیشین خواهد بود. مشکل دیگر، ناشی از نگهداری نامناسب است که می‌تواند به ترک‌های در هارنس منجر شود، این امر موجب کاهش قابل توجه دوام و استحکام هارنس می‌گردد. در نهایت، استفاده‌کننده باید مطمئن شود که قفل‌ها و بست‌ها از نظر آسیب‌دیدگی مورد بررسی قرار گیرند تا از بروز نقص در این بخش‌ها، جدا از خود هارنس، جلوگیری شود.

قابل توجه: این مقاله صرفه یک رپورتاژ آگهی است و مجله خبری روز آنلاین مسئولیتی در خصوص محتوای منتشر شده و خدمات معرفی شده ندارد.